71 EN EEN RISICO

 

    


| 26-03-2020 |

 

Ik ben 71 en heb al circa 25 jaar niet de beste longen. Dus ik behoor tot een risicogroep. Ik ben ook een politicus (gemeente en waterschap). Ik zie op tal van terreinen mijn wereld veranderen onder druk van een (corona)pandemie. Ik kijk ernaar met de ogen van een lid van een risicogroep, met de ogen van een politicus, met de ogen van een vader en met de ogen van iemand die langgeleden een opleiding volgde tot medisch analist waartoe ook vakken als fysiologische chemie, pathologie en bacteriologie behoorden.

Ik ben bevoorrecht. Ik woon in een relatief groot huis zonder geldzorgen met de mogelijkheid om op mijn achterplaats en dakterras lekker buiten te kunnen zitten. Een supermarkt binnen loopafstand. Dus wat zou ik te klagen hebben? Velen bevinden zich in een geheel andere situatie. Ik zie om mij heen wel de (mijn) wereld verkruimelen en zorgen en wanhoop toenemen. Die invloed die ik daar op heb is gering. Ook als politicus is er weinig wat ik kan doen. De gemeente doet haar best en staat voor een haast onmogelijke maar noodzakelijke opgave, het rijksbeleid uit te voeren. Als raadslid heb ik nu twee ‘raadsbijeenkomsten’ meegemaakt waar ik, volgens afspraak het enige aanwezige raadslid was. Zodat samen met de burgemeester er een aantal raadsbesluiten waarover alle partijen het eens waren rechtmatig genomen konden worden. Een vreemde ervaring. Zelf vind ik dat er zaken beter kunnen. Als voorbeeld het verbod om in grotere groepen (30+ in kerken) samen te komen. Z’n verbod is logisch maar heeft in een aantal gevallen grote emotionele gevolgen. Vorig jaar moest ik na bijna 51 jaar huwelijk mijn echtgenote begraven. De bijeenkomst in de kerk waar circa 250 mensen samen haar afscheid en leven vierden was voor mij en mijn zoon hartversterkend. Dat moeten veel nabestaanden nu missen. In ‘stilte’ of in ‘beslotenheid’ begraven is nu de standaard.

De essentie van het verbod is verspreiding voorkomen. De kans op besmetting bij een (grote) groep is in een besloten ruimte zoals een kerk of moskee (ook bij een groep van nu maximaal 30 personen) een reëel gevaar maar in de buitenlucht is dat anders als de onderlinge afstand meer dan 1,5 meter is. Ik roep overheden dan ook op de openbare ruimten zoals parken voor diensten zoals bij een huwelijk of begraven open te stellen. Natuurlijk met als voorwaarde de 1,5 a 2 meter ruimte tussen de bezoekers. Dan krijgt zelfs de term Social Distancing iets warms. Virussen overleven in de lucht overdag buiten, waar het UV licht van de zon haar desinfecterende werk doet, vrijwel niet.

Mensen ervaren de gevolgen op het vlak van werk, inkomen, woonbeleving, de (geestelijke) gezondheidszorg, de economie en de sociale cohesie. De prioriteit ligt nu terecht bij de aanpak van de pandemie. Ik zie de wachtlijsten voor de geestelijke gezondheidszorg oplopen mede door de omstandigheden en dat veel therapieën tot stilstand zijn gekomen met mogelijk grote gevolgen en persoonlijke drama’s. Daar moeten straks echt inhaalslagen gemaakt worden. Voor nu ben ik dankbaar naar al diegenen die de maatschappij en de gezondheidszorg draaiende houden.

https://kijkopbergenopzoom.nl/column-71-en-een-risico/

 

Louis van der Kallen.


    

SOCIAL DISTANCING

 

    


| 19-03-2020 |

 

Onze premier riep op de televisie ons op tot ‘Social Distancing’. Oftewel zet uw sociale contacten op nul. Even niet bij elkaar komen. Dat is niet leuk, maar we moeten dit samen doen!! Was zo beetje zijn boodschap. Dat klinkt aardig en verstandig maar het is een boodschap waar iedere nuance aan ontbreekt. Niet alleen de economische gevolgen zijn groot, ook de sociale en emotionele.

Voor iemand die sociaal en emotioneel gezond is klinkt het allemaal logisch. Maar is dat het ook in de context van het echte leven? En hoe wordt z’n ‘logische’ oproep vertaald door de media, het publiek en individuele personen?

Ik heb een zoon, Alexander. Hij schreef op facebook onder een stukje dat de woorden van onze eerste minister verspreide; “Ik snap de noodzaak heel goed maar voel me nu al zo eenzaam. Kun je nagaan als ook wij straks niet meer het huis uit mogen. Dat virus ben ik nog niet zo bang voor maar de eenzaamheid door isolatie is vreselijk. Voel de laatste dagen mijn depressies weer helemaal terugkomen. Ben zelfs nieuwe antidepressiva gaan halen. Al een jaar niet gebruikt, maar mijn herhaalrecept was precies vandaag nog geldig. Ik heb mensen om me heen nodig, ik weet echt niet hoe ik dit door moet komen.”

Het virus is overdraagbaar als we elkaar aanraken of voorwerpen aanraken die een besmet persoon heeft aangeraakt. In een besloten ruimte of op voorwerpen is de overlevingstijd van het virus volgens de wetenschappers vermoedelijk beperkt tot enkele uren, hooguit een dag. In de openlucht en zeker overdag is het virus nauwelijks aantoonbaar en op een afstand van 1 a 1,5 meter van een bron al niet meer. Ik ben een raar mens, opgeleid tot technisch fysicus heb ik het grootste deel van mijn werkzame leven gewerkt in de zware chemische industrie. Ik heb dus een behoorlijke kennis van de scheikunde, natuurkunde en mechanica. In mijn jeugd heb ik als ‘hobby’ een opleiding gevolgd tot medisch analist. Ik heb dus, zij het gedateerd, kennis van vakken als fysiologische chemie, anatomie, fysiologie, pathologie en bacteriologie. Die kennis leert mij dat in de buitenlucht het gevaar van besmetting, vrijwel nul is als we een afstand van 1 of 1,5 meter tot elkaar respecteren.

De sociale en emotionele gevolgen van ‘Social Distancing’ kunnen dus beperkt worden als we elkaar, overdag in de buitenlucht, nog wel blijven ontmoeten. Bij voorkeur op een zonnig pleintje. Het is dan ook onzin dat de vergaderingen van commissies en raad of van het algemeen bestuur van het waterschap worden afgeblazen. Die kunnen gewoon buiten op de Grote Markt of in de tuin van Bouvigne doorgaan. Dat zou in het ‘openbaar vergaderen’ ook een nieuwe betekenis geven.

Ook de ‘reset’ bijeenkomsten van de Bergse politici kunnen gewoon doorgaan. Zodat de inwoners van onze gemeente kunnen zien; er gebeurd wat en het gebeurd niet in ‘achterkamertjes’ maar open en bloot in de huiskamer van Bergen op Zoom, onze Grote Markt.

Een advies: de telefoon bestaat al meer dan 140 jaar. Gebruik dat ding en bel je familie of vrienden. Ze weten hoe dat werkt en ze horen je stem graag.

https://kijkopbergenopzoom.nl/column-social-distancing/

 

Louis van der Kallen.