SAMEN VOOR ONS EIGEN

 

    


| 09-09-2020 |

 

Samenwerken in de politiek is moeilijk maar in de Bergse situatie absoluut noodzakelijk. Niet alle politieke partijen zijn er toe in staat. Bij echt samenwerken is een aantal kwaliteiten belangrijk die helaas bij slechts weinig politici herkenbaar zijn. Jammer genoeg maakt de wereld het hen ook niet gemakkelijk om eerlijk te zijn. In de politiek, zo is de ervaringswereld van de politici, loont liegen, loont beloven, loont korte termijnbeleid, loont het schenden van afspraken, loont doen of je neus bloedt, loont een slecht geheugen en loont het in een kwaad daglicht stellen van anderen.

De politiek is duaal geworden. Dat is zelfs officieel bijna twintig jaar geleden in wet en regelgeving vastgelegd. Zelfs in de laatste bolwerken van monistisch beleid, de waterschappen heeft de politiek, de partijpolitiek, haar intrede gedaan en is dualisme in opmars. In het artikel “WAAROM GAAT HET FOUT? ALFA’S!!!!!” heb ik beschreven hoe de ‘alfa’s’ het politieke domein veroverd hebben. En daarmee de dominantie van het woord hebben veroverd over de feiten. Campagne voeren, stemmen veroveren: de taal van de oorlog is de taal van de politieke partijen geworden. Net als in een echte oorlog is de waarheid het kind van de rekening.

Ze werkt het ook in de Bergse politiek. Wat er is gebeurd, is niet meer relevant, dat is voorbij. Of toch niet? Als je als partij een grote rol heb gespeeld bij de ontstane problematiek, negeer je dat. Nu is immers alles anders. De wethouder van de eigen partij, onder wiens verantwoordelijkheid bijvoorbeeld het plan de Bergse Haven is gemaakt (verlies pakweg 100 miljoen) is allang weg. De wethouder van de eigen partij die acht van de laatste tien jaar wethouder van financiën is geweest, is al twee jaar met pensioen. Dus allang vergeten. Zij zijn wel degelijk verantwoordelijk voor de ontstane problemen! Nu kijken we vooruit. Die partij is nu – voor mij – de reïncarnatie van de oudst bekende politicus die iedere paastijd weer voorbij komt: Pontius Pilatus. Wij wassen onze handen in onschuld is het liberale motto geworden. Wij nemen nu verantwoordelijkheid. We sluiten een focusakkoord. We benoemen wethouders van buiten. Zij dragen straks de verantwoordelijkheid voor alle nare zaken. Het gaat uiteindelijk om de ‘vox populi’ (de stem van het volk). Wij doen wat ‘loont’. Dat samenwerking noodzakelijk is, belijden wij, liberalen, met het woord. Voor de ware narcist – en wie is dat in de tijd van Instagram, LinkedIn en facebook niet? – is zijn interpretatie van ‘afspraken’ de waarheid. Hoezo ‘voorlopig niet politiseren’ of samenwerken met alle (tien) partijen. Doen we toch! Of toch niet? O, dat zegt ons campagneteam dat bepaalt zelfstandig wat het doet.

Ondergetekende heeft een tweede partij gevoegd in mijn rijtje van niet mee samen te werken. Ik hecht als geboren Feijenoorder wel aan daden, de geschiedenis en aan feiten. Als je als partij iets belooft (samen en depolitiseren) en de koppen op het pamflet laten het tegendeel zien zijn, dan zijn dat de feiten. Feiten in een lange reeks. Terwijl het belang van ons Bergen schreeuwt om ‘samen’ is het kiezen voor het eigen partijbelang een ontkenning van de echte op te pakken verantwoordelijkheid.

In het belang van Bergen is meer monisme en minder duaal geboden. Maar als er op ondergetekende – of anderen – geschoten wordt, zoek ik dekking. Ondergetekende is geen masochist en ik werk dan op die manier ook niet meer samen. Of ik terug ga schieten? Weet ik nog niet. Ik ben een soort van Calimero (zwart in een gele familie), de ‘ruziezoekers’ zijn groot en ik ben klein. Als een grote de verantwoordelijkheid wel zegt te nemen maar in werkelijkheid gewoon duaal blijft opereren en blijft handelen naar wat loont en het partijbelang voorop stelt, praat ik ‘achter de deuren’ niet meer mee. Waarom? Omdat het zinloos is met het summum van liberaal eigenbelang te praten over het algemeen belang. We kruisen de degens wel waar het hoort: in de arena van de raad. In Harrebomée is te vinden: “De raad vergadert te laat, Als men ten strijde gaat.” Het wordt tijd dat de raad vergadert voor dat pamfletten de trommels, trompetten en bazuinen nog luider laten klinken!

 

 

Louis van der Kallen.


    

WAARHEEN GAAN WIJ? (DE TUSSEN-FORMATIE/ TUSSEN-FORMATEUR)

 

    


| 04-02-2020 |

| QUO VADIS? |

Op 30 januari vergaderde de gemeenteraad over het instellen van een werkgroep voor de selectie van een adviseur ten behoeve van advisering en begeleiding van de raad in de governancestructuur. De gemeenteraad zou hulp nodig hebben, zo vonden de collegepartijen. De raadsleden zouden bij het de Schelp-dossier zijn “te kort geschoten” (Akkaya fractievoorzitter GBWP) en “beperkte kennis” hebben (Hopmans VVD). Zittend op de publieke tribune kreeg ik bijna de indruk dat niet de zittenblijvers in het college tekort geschoten waren maar de gemeenteraad.

Nu is er niks mis mee dat de gemeenteraad in de spiegel kijkt. Wat mij echter gelijk bevreemde aan het debat was de aanwezigheid van de wethouders. Die zitten niet in de gemeenteraad. Die gaan niet over hoe de gemeenteraad haar kennis vergaart. In ons zogenaamde duale stelsel hebben ze bij zo’n discussie niets te zoeken. Toch zaten ze er. Recht voor de raadsleden. Waar voor? Ik denk ter controle en sturing? Zodat de raadsleden van de coalitiepartijen zich bij deze discussie wel aan de afspraken zouden houden die hen in het zadel en het pluche moeten houden.

Als we de woordvoerder van de VVD zouden geloven verzaken degenen die niet mee zouden doen aan dit ‘prachtige’ initiatief hun plicht. Die plichtverzakers hielen vast aan “heilige huisjes en tradities, en namen geen verantwoordelijkheid”. Ze “blijven zich verschuilen”. Ze zouden niet “mee willen in het nieuwe verhaal”.

In dat laatste heeft Hopmans gelijk. De gemeenteraad is keer op keer in meerderheid meegegaan in een nieuw verhaal. Maar meneer Hopmans, een deel van de gemeenteraad kiest niet meer voor ‘story telling’. Zij willen helderheid. En dat graag op basis van de betekenis van de woorden: verbindend en eerlijk. De woorden die zo vaak vermeld staan in het coalitieakkoord. De coalitie verwijt raadsleden zoals ik, polariserend te handelen. Je creëert zelf een oppositie door mensen te dwingen voor een motie van wantrouwen of afkeuring te stemmen. Als wethouders zelf niet weggaan na evident gefaald te hebben en verwijzen naar hun ambtenaren die hen ‘niet de juiste informatie geleverd’ zouden hebben. Als ze zelf geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen collectieve beslissingen dan dwing je rechtschapen raadsleden tot oppositioneel handelen. Natuurlijk polariseren zij dan. Niet het college draagt klaarblijkelijk schuld maar de raadsminderheid die wil dat ze opstappen en die vermaledijde ambtenaren dragen de schuld door niet of slechte informatie geven.

Een oproep tot samenwerken, werkt dan niet meer. Luisteren naar de geluiden uit de niet-coalitiepartijen is klaarblijkelijk te moeilijk. Nadat de begroting met alleen de stemmen van de coalitiepartijen was goedgekeurd hadden de coalitiepartijen zich af kunnen vragen wat is er aan de hand? Waarom zien zij niet dat het college het heilige evangelie verteld? Wat kunnen we doen om ze tegemoet te komen? Wat kunnen we beter of anders doen? Wat kunnen wij, heel misschien, leren van de andere partijen in de raad? Niets van dat al. Waarom zouden de coalitiepartijen ook? Ze denken, wij hebben een meerderheid. Wij hebben de macht.

En nu vragen ze om mee te doen aan de sublieme afleidingsmanoeuvre. Aan de verschuiving van de schuldvraag. Ik vraag mij af wie hier de onnozelaars zijn? Ultiem is het verzoek mee te gaan doen aan de geheime/besloten achterkamertjes discussies over de bezuinigingen in de vorm van een takendiscussie. Ik doen niet mee. Ik heb al eerder gevraagd, waarom besloten? Ja de sfeer in een discussie in openbaarheid is anders. En zou ook zeker ‘polariserend’ kunnen zijn. Waarom? Omdat de schuldvraag in Bergen op Zoom altijd ontdoken wordt. Omdat onder het motto we moeten verder, we kijken naar de toekomst, de ‘daders’ blijven zitten en pas vertrekken als ze overgaan naar een mooi ambt elders. Ze worden dan door hun opvolgers, uit eigen kring, bedankt en met een mooie penning (het ereburgerschap) uitgeleide gedaan. En de burgers die stemmen ook gewoon weer op de daders (VVD en GBWP) want dat zijn de helden die keer op keer toch maar mooi weer de verantwoordelijkheid nemen en wel bouwen aan de toekomst van Bergen op Zoom. Met bijvoorbeeld een NIEUW FACILITAIR BEDRIJF. Dat de gebouwen gaat verhuren. Van verhuur van materialen tegen schappelijke prijzen is straks geen sprake meer. De markt vindt vast een oplossing is het VVD moto. Samen met de clubs “voordelen realiseren en tot kostenbesparing komen”. Geloven ze het echt allemaal zelf? Ik schreef eerder dat niets in mijn politieke wereld niet meer het zelfde is. Dat is nog steeds zo.

Ik praat niet meer één op één met wethouders. Niet op de stadskantoor en niet per telefoon. Zogenoemde studiebijeenkomsten over bijvoorbeeld integriteit woon ik niet meer bij. Besloten vergaderingen, daar pas ik ook voor. Initiatieven genomen door collegepartijen negeer ik. Ik bespreek ze wél als ze hebben geleid tot een raadsvoorstel. Ook zogenoemde opiniërende memo’s laat ik aan mij voorbij gaan. De praktijk daarvan is dat je niet alleen deelgenoot wordt gemaakt van het stukje wat ze je wel willen laten weten maar ook medeplichtig aan wat ze niet gedeeld of overgenomen hebben. Ik wordt geheel tegen mijn wens een voorstander van het dualisme. Monist af, want samenwerken in Bergen op Zoom werkt niet.

Waarom dit allemaal? Voor samenwerken is één ding belangrijk. VERTROUWEN!!!! Dat is er niet meer. Niet in de wethouders en niet meer in grote delen van de coalitiepartijen. De manier waarop met de waarheid, collegialiteit (de afwezigheid daarvan) en het gebrek aan verantwoordingnemen wordt omgegaan heeft het reeds vergaande afgekalfde vertrouwen weggevaagd.

Wat er de afgelopen 20 jaar bijvoorbeeld met en in de Schelp is gebeurd is verbijsterend en toont aan dat pappen en nathouden en alleen praten over geld Bergen op Zoom steeds verder de vernieling in werkt. Het kan en moet anders!

 

L.H. van der Kallen.


    

HET PLUCHE, DE MACHT, HET EIGEN IMAGO, DE EIGEN CARRIÈRE EN DAN PAS: BERGEN OP ZOOM

 

    


| 25-01-2020 |

| NIETS IS MEER HET ZELFDE |

Vanaf het ‘vallen van de hamer’ aan het einde van de raadsvergadering van afgelopen donderdag is niets in mijn lokale politieke wereld meer het zelfde. In de nu bijna 34 jaar dat ik in de gemeenteraad zit heb ik mij nooit gedragen als oppositie. Ik beoordeelde ieder voorstel, van wie dan ook, op de inhoud. Ik toetste dan het voorstel met de kennis die ik had op dat moment en op mijn eigen normen en waarden. Normen en waarden die ik van huis uit meegekregen had. Ik beschouwde ieder raadslid en iedere wethouder als een persoon met het zelfde doel als ik; een beter Bergen op Zoom. Dat heeft altijd betekend dat ik bereid was met iedereen mee te denken. Dus ook met collega’s van andere partijen en ook als het ging over een onderwerp waar ik als persoon of de BSD heel anders over dacht. Dat was voor mij de kern van samenwerken. Ik maakte pas een eind aan een dergelijke samenwerking als de betrokkene moreel, voor mij, door het ijs zakte. En dan altijd slechts voor een bepaalde periode. Want mijn moeder had mij geleerd dat iedereen recht had om fouten te maken en gewaardeerd moest worden als hij of zij zijn of haar zonden had ingezien en zijn of haar leven verbeterde. Kern was de bereidheid je fouten in te zien en vooral verantwoordelijkheid te nemen. Afschuiven of het aanwijzen van een zondebok dat was iets wat onoorbaar c.q. ondenkbaar was. Zeker als daarbij sprake was van liegen. Zoals; ‘het opstappen is haar eigen keuze, zij doet dat zonder druk’. Het bagatelliseren van de eigen rol ten koste van een ander is dan een doodzonde. Bij fouten in collectief verband gemaakt, wordt er ook in collectief verband boete ondergaan of berouw getoond. Was de les van mijn moeder!

De inhoud van het ‘foutenrelaas’ was misselijkmakend en riep bij mij keer op keer de gedachte op; dat kan niet waar zijn! Helder is dat het renovatievoorstel is opgesteld onder verantwoordelijkheid van een andere wethouder en is goed gekeurd door het voltallige college. En dat de raad, met de gedachte dat het een renovatie was, er vanuit kon gaan dat dit voorstel er toe zou leiden dat de Schelp weer voor jaren geschikt en veilig zou zijn. Ik ging er, naar nu bleek onterecht, vanuit dat er een volledige inventarisatie was geweest van de ‘gebreken’ van het zwembad. Dat bleek tot mijn verbijstering onjuist. Het gebouw was op uiterst belangrijke onderdelen al jaren lang onveilig. Brandwerende zaken die in 2013 verbeterd hadden moeten worden waren in 2018 (moment van sluiting) nog niet uitgevoerd. Toch keurde de brandweer in 2017 alles goed. En kreeg het zwembad ( met een toen trotse directeur) het keurmerk Schoon en Veilig terwijl op dat moment de helft van de aardlekschakelaars ondeugdelijk waren en tal van brandmelders “uit geprogrammeerd c.q. losgekoppeld” bleken. Ik schreef eerder: “Deze constateringen gecombineerd met de flagrante schending van de brandwerende vereisten zou het college c.q. enkele collegeleden moeten bewegen conclusies te trekken”. Slechts één collegelid trok haar conclusies. De anderen beloofden voor de zoveelste keer beterschap. Geen solidariteit, geen collegialiteit. Wel beschuldigende vingers en wie of wat is verantwoordelijk discussies. Het pluche, de macht, het eigen imago, de eigen carrière bleek belangrijker. Gezamenlijk de portefeuilles ter beschikking stellen met de bemerking als de raad het wil tot nader order eventueel demissionair aan te blijven en dat ze bereid zouden zijn terug te keren als dat dienstbaar zou zijn in het belang van ons geliefde Bergen op Zoom, kwam niet in hen op. “het belang van Bergen op Zoom was met hun vertrek niet gediend”. Het lam werd geofferd. Eén raadslid verwees naar Pontius Pilatus die waste net als de zittenblijvers zijn handen in onschuld. Maar het is veel erger. De plucheplakkers en de collegepartijen vervulden gezamenlijk ook de rollen van Kajafas de voorzitter van de Sanhedrin (het gerechtshof) en van Herodes Antipas. Slechts één lid werd gedwongen de doornenkroon te dragen en legde de weg af naar Golgotha en werd gekruisigd. Officieel haar eigen keuze. In werkelijkheid onder druk van drie wethouders (anders trekken we de stekker eruit). Mijn walging is te groot om nog te blijven samenwerken.

Ik ben niet meer vergevingsgezind naar de ‘kajafassen’ van de gemeenteraad. Ik bepaal zelf met wie ik wil samenwerken. Dat is niet meer met mensen die door hun gedrag mijn walging oproepen. Ik zal gewoon mijn raadswerk doen. Maar tal van bijeenkomsten gericht op samenwerken zal ik niet bijwonen. Ik zal uitnodigingen tot gespreken met kajafas reïncarnaties ten stadhuize niet eens meer beantwoorden. Ik zal de ‘kajafassen’ van de raad niet meer uitnodigen om samen na te denken over onderwerpen. Bijeenkomsten voor de vorm zoals over integriteit zijn in Bergen op Zoom verloren moeite, verspilling van tijd en geld.

Ik kan de ‘tempel’ niet reinigen van de aanwezige politieke (geld)wisselaars en farizeeërs. Noch ben ik de Hercules die de stal van Augeias kan reinigen. Dat kan alleen de vox populi, de stem van het volk, maar die moeten nog 2 jaar wachten. En ook dan heb ik daar geen hoge verwachting van want die maken al dertig jaar het mogelijk dat in feite twee partijen (GBWP en de VVD) tot elkaar veroordeeld zijn. Waarbij de VVD keer op keer het schoothondje is en iets wat zou kunnen lijken op idealen, standpunten of principes inlevert of verpakt in het stemmen op een krachteloze motie van afkeuring waarvan ze weten dat die het toch niet haalt of niets veranderd. Al 20 jaar levert de VVD haar ‘verlangen’ naar de ontwikkeling van de Auvergne polder als bedrijventerrein in. Met als gevolg een oplopende werkloosheid en steeds meer bijstandsuitkeringen waarover ze dan zelf lekker kunnen klagen.

Zelf ben ik natuurlijk de ‘azijnzeiker’ die van de zijlijn alles beter weet. Maar met twee zetels in de raad en in het bezit van een werkende ruggengraat kan ik brommen maar helaas de tempel of de stal niet reinigen. Toen de BSD na twee verkiezingsoverwinningen vier zetels had, hadden de anderen ook geen zin om de BSD bij een college te betrekken. Een visie en een toekomst van op de centen letten was nog niet het gewenste programma. Maar het wordt anders. Het gemeentelijk financiële systeem staat lang potverteren toe. Maar dat is eindig. Leuke speeltjes realiseren is makkelijk op de pof. Want de kiezer die al dat leuks voorgeschoteld krijgt realiseert zich niet dat die wethouder die bijvoorbeeld de rotonde voor zijn dorp heeft ‘geregeld’ niets anders heeft gedaan dan een plan goedgekeurd, een lening heeft aangegaan, het lint heeft doorgeknipt en de felicitaties en de dankbare stemmen heeft geaccepteerd. Men realiseert zich niet dat de rekening pas de daaropvolgende 30 jaar door andere raadsleden, wethouders en burgers wordt opgebracht. Dat verspillen is eindig want die uitgestelde rekening wordt steeds hoger en hoger en moet uiteindelijk opgebracht worden door dezelfde burgers of hun nazaten die eerst zo blij waren met die wethouders die dat zware werk (plannen goedkeuren, lenen en linten doorknippen) deden. Die hard werkende wethouders en burgemeesters genieten dan al van hun ‘welverdiende’ nieuwe ambten en genieten na van hun ereburgerschap en de mooie woorden van hun afscheid. En in hun vuistje kunnen ze lachen om die onnozele zondebokken die ze iedere keer konden verleiden ook even te genieten van het prachtige, goed betaalde ambt van wethouder. Het zijn de ‘azijnzeikers’ die uit liefde voor hun gemeente blijven die straks uit moeten leggen dat het feest echt over is.

De vraag is, zal het die twee partijen weer lukken een (CDA) onnozelaar te strikken en die met onhaalbare/moeilijke dossiers te belasten. Vast! En mocht het nu niet lukken, ze hebben nog z’n onnozelaar, z’n (zwart) schaap in de pijplijn. Hij behoorde al tot de drie die dit keer de druk tot vertrek van de zondebok opvoerden. En de VVD ‘er, onze weerbare strijder, ach die konden we dit keer al de kastanjes uit het vuur laten halen als nieuwbakken woordvoerder van de Schelp, zal de gedachte van de GBWP wethouders zijn. Die weerbare strijder van de VVD die is zelfs trots en vol vertrouwen op de ‘moeilijke’ taak die hem wacht. Zijn toekomst ligt toch niet hier. De Tweede Kamer, het Europese parlement, Gedeputeerde Staten of een burgemeesterschap is zijn volgende bestemming.

En de raad, het Sanhedrin van Bergen, die laten we een (leer)motie opstellen en dan slikken ze het

‘we zullen hier van leren’ zelfs zonder kokhalzen. Zeker nadat we hebben verzucht hoe “lastig” die raad het ons had gemaakt, hebben ze erbarmen met ons.

En Bergen op Zoom, dat pareltje aan de Schelde, is onderhand de met schulden beladen paria. In de opschalingstendens tot veel grotere gemeenten wordt dit een bruid die niemand wil. Maar ach geen nood. De VVD heeft het antwoord al klaar. Het ligt niet aan ons het ligt aan die vermaledijde ambtenaren.

Voor mij is het helder; na afgelopen donderdag is niets meer het zelfde. De narcisten zullen desnoods door deze autist bestreden moeten worden. Promoveer ik mij daarmee tot Don Quichotte? Vast. Laat de ezel met een gezel op een ezel maar vast ten strijde trekken. Ik vermoed zo maar dat hij daar dan beter van gaat slapen.

 

L.H. van der Kallen.