DE WOLF EN ZIJN SCHADUW

 

    


| 07-06-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De wolf en zijn schaduw

Op een avond kwam een wolf terug naar zijn hol. Hij had een uitstekend humeur en een flinke honger. Terwijl hij rondliep, wierp de ondergaande zon zijn schaduw ver over de grond, zodat de wolf wel honderd keer groter leek dan hij in werkelijkheid was. Trots riep hij uit: “Nee maar! Kijk eens hoe groot ik ben! Nu hoef ik niet meer weg te lopen voor de leeuw, want ik ben de grootste. Ik zal hem eens laten zien wie de echte koning van de dieren is, hij of ik”. Maar toen viel er over wolf en zijn schaduw een nog veel grotere schaduw. Het volgende ogenblik sprong de leeuw op de rug van de wolf en at hem op.

Moraal

Zorg dat je door je fantasieën de realiteit niet vergeet. De dromen en fantasieën van gemeentebestuurders reiken soms tot de hemel. Maar tussen droom en daad staat de gemeenteraad. Of dromen de collegepartijen samen met hun wethouders?

 

Louis van der Kallen.



DE UIL EN DE KREKEL

 

    


| 10-06-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De uil en de krekel

De uil slaapt altijd overdag. Na zonsondergang, wanneer het rozige licht verdwijnt in de donkere lucht en de schaduwen traag over het bos vallen, komt hij uit zijn holle boom, nog slaperig en knipperend met zijn ogen. Daarna laat hij zijn vreemd “hoe-hoe-hoeoe-oe-oe” geluid weerklinken in het bos en begint hij te jagen op kevers en torren en kikkers en muizen, op alle dingen die hij graag eet. In het bos zat een oude uil die zich erg humeurig gedroeg en niet gauw tevreden was, zeker indien hij overdag in zijn slaap gestoord werd. Op een warme namiddag in de zomer sliep hij in een oude eik. Een krekel kwam voorbij en maakte het geluid dat krekels altijd maken, vrolijk, rasperig en nogal luid. De oude uil stak zijn hoofd naar buiten en zei: “Ga weg van hier, mijnheer. Heeft u geen manieren? U zou tenminste wat respect kunnen hebben voor mijn leeftijd, en me rustig laten slapen!” Maar de krekel antwoordde brutaal dat hij net zoveel recht had op een plaatsje onder de zon als de uil recht had op een plaatsje in zijn oude eik. En daarna werd zijn liedje nog luider en raspte het nog harder. De wijze oude uil wist dat het weinig zou uithalen wanneer hij ruzie zou maken met de krekel. Maar hij was vast van plan om hem te straffen voor zijn brutaal gedrag. Het was alleen jammer dat de krekel niet dicht genoeg bij hem zat. De uil verstopte dus zijn boosheid en begon heel vriendelijk tegen de krekel te spreken: “Wel mijnheer, ik ben nu toch al wakker en kan dus beter maar luisteren naar uw mooie liedje. Maar ik denk net aan iets. Ik heb hier in mijn boom een zeer lekkere wijn staan. En u weet dat elke zanger beter zingt wanneer hij eerst een beetje wijn heeft gedronken. Komt u maar naar hier, dan kunt u samen met mij proeven van die heerlijke drank. En daarna zult u mooier kunnen zingen dan ooit tevoren.” De onnozele krekel was erg blij met deze vleiende woorden. Hij sprong naar het hol van de uil en keek uit naar de wijn, maar zodra hij dicht genoeg was deed de uil “hap” en at de krekel op.

Moraal

Vleierij is geen bewondering. Laat vleierij je waakzaamheid niet verslappen. Politici zijn net als de uil vaak vleiers en belovers. Kiezers, burgers laat u niet beetnemen: probeer het waarheidsgehalte van hun woorden goed in te schatten. Veel is niet wat het lijkt. Dat geldt zeker ook voor de woorden van politici, commerciële gladjakkers, oplichters, en ander gespuis. Geloof niet alles wat u lees en ziet.

 

Louis van der Kallen.



DE LEEUW EN DE RAT

 

    


| 09-06-2021 |

 

 

De leeuw en de rat is een Jean de La Fontaine fabel in de traditie van Aesopus een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De leeuw en de rat

Wil wien gij kunt een dienst bewijzen,

Daar toch uw mindere u zeer noodig wezen kan!

‘k Weet daar een tweetal faablen van:

Zoo zeker is de leer, die ik u aan wil prijzen.

Een rat, die uit zijn gaatjen sloop,

Viel in de klauw eens leeuws. De sukkel had geen hoop.

Maar aller dieren Vorst, geneigd eens blijk te geven

Van ’t geen hij waarlijk was, schonk d’armen drommel ’t leven.

Een weldaad vindt haar loon. Wat leeuw die ooit een rat,

Zoo denkt men licht van nooden had?

En toch, te midden van zijn koninklijke gangen

Vond onverwachts de leeuw zich in een net gevangen.

En of hij woelde en of hij dreet,

Het web des jagers hield hem beet.

Maar meester rat snelde aan, doorknabbelde de mazen:

En gaf den leeuw zijn vrijheid weer!

Moraal

Geduld en Tijd vermogen méér

Dan woeste Kracht en grimmig razen!

 

Louis van der Kallen.



DE AREND EN DE KRAAI

 

    


| 04-06-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De arend en de kraai

Een grote arend vloog door de lucht. In een wei zag hij een lammetje staan. Hij dook neer en greep het lam vast met zijn klauwen. Met zijn sterke vleugels vloog hij ermee omhoog naar zijn nest in de bergen. Een kraai zag dit gebeuren en kreeg het dwaze idee dat hij groot en sterk genoeg was om te doen wat de arend had gedaan. Hij deed zijn best om er ook sterk uit te zien en stortte zich met veel gefladder van zijn vleugels op de rug van een groot schaap. Maar toen hij terug omhoog wou vliegen, voelde hij dat dit niet ging, want zijn kleine poten zaten verstrikt in de wol van het schaap. De kraai was zo klein dat het schaap niet eens merkte dat er een vogel op zijn rug zat. De schaapherder zag de fladderende kraai en raadde onmiddellijk wat er gebeurd was. Hij liep naar de kraai en knipte een paar veren weg uit zijn vleugels. Diezelfde avond gaf hij de kraai aan zijn kinderen. “Wat een grappige vogel” zeiden ze lachend, “hoe heet hij, vader?” “Wel kinderen, dit is een kraai. Maar indien je aan hem zou vragen, hoe hij heet, dan zal hij zeggen dat hij een arend is.”

Moraal

IJdelheid, domme overmoed en zelfoverschatting gaan vaak samen. Zo is het met velen ook in de hedendaagse politiek en het openbaarbestuur. Maar ook in de commerciële wereld kom je ze tegen de mensen die met een grote mond en zelfoverschatting carrière maken tot dat ze zich zelve tegen komen. Dan blijkt voor de buitenwereld hun overmoed. Zij zelf geven dan meestal anderen de schuld van hun val van de ‘Olympus’.

 

Louis van der Kallen.



DE VOGELVANGER EN DE WILDE EN DE TAMME DUIVEN

 

    


| 26-05-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vogelvanger en de wilde en de tamme duiven

Een vogelvanger spande netten waaraan hij tamme duiven vastbond. Hierna ging hij op een afstand staan kijken wat er zou gebeuren. De wilde duiven kwamen aangevlogen en raakten in de draden verstrikt. De man ging eropaf om ze te vangen. De wilde duiven verweten de tamme dat ze hen als soortgenoten niet hadden gewaarschuwd voor de valstrik. Ze kregen van de tamme duiven de volgende reactie: “Het is meer in ons belang dat we de baas te vriend houden dan om jullie als familie van dienst te zijn.”

Moraal

Wantrouw altijd de adviezen van een belanghebbende. Wiens brood men eet , diens woord men spreekt. Dat geldt soms ook voor de ambtelijke adviezen aan een gemeenteraad. De eerste loyaliteit van een ambtenaar is die aan het college. Het hemd is immers nader dan de rok. En ook bij adviezen van door de overheid betaalde adviesorganen. Lees in dit kader ook eens het artikel “wetenschap als schaamlap.”

 

Louis van der Kallen.

 


DE SCHILDPAD EN DE ADELAAR

 

    


| 25-05-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De schildpad en de adelaar

Een schildpad vroeg een adelaar hem te leren vliegen. Hij bleef aandringen, ondanks de waarschuwing dat hij daar niet op gebouwd was. Toen greep de adelaar hem met zijn klauwen vast en hief de schildpad hoog de lucht in om hem op grote hoogte los te laten. De schildpad sloeg te pletter op de rotsen.

Moraal

Veel mensen, politici en bestuurders schatten hun eigen kwaliteiten – ondanks de wijze raadgevingen van anderen – vaak te hoog in. Of om met Harrebomée te spreken: “Hebt gij maar dwergen-voeten, u past geen reuzen-schoen.”

In het belang van het land hoop ik dat men straks de ‘kwaliteiten’ van de aspirant ministers en staatssecretarissen goed weet in te schatten.

 

Louis van der Kallen.


DE KREKEL EN DE MIER

 

    


| 05-05-2021 |

 

 

De krekel en de mier Is een Jean de La Fontaine fabel in de traditie van Aesopus een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De krekel sjirpte dag en nacht, zo lang het zomer was,

Wijl buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop door ’t gras

“Ik vrolijk je wat op,” zei hij. “Kom, luister naar mijn lied.”

Zij schudde nijdig met haar kop: “Een mier die luiert niet!”

Toen na een tijd de vrieswind kwam, hield onze krekel op.

Geen larfje of geen sprietje meer: droef schudde hij zijn kop.

Doorkoud en hongerig kroop hij naar ’t warme mierennest.

“Ach, juffrouw mier, geef alsjeblieft wat eten voor de rest

Van deze barre winter. Ik betaal met rente terug,

Nog vóór augustus, krekelwoord en zweren doe ‘k niet vlug!”

“Je weet dat ik aan niemand leen,”

Zei buurvrouw mier toen heel gemeen.

“Wat deed je toen de zon nog straalde

En ik mijn voorraad binnenhaalde?”

“Ik zong voor jou,” zei zacht de krekel.

“Daaraan heb ik als mier een hekel!

Toen zong je en nu ben je arm.

Dus dans nu maar, dan krijg je ’t warm!”

Moraal

Wie leeft van kunst gaat door voor gek.

Vaak lijdt hij honger en gebrek.

 

Louis van der Kallen.


DE EZEL EN DE VOERMAN

 

    


| 04-05-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De Ezel en de Voerman

Een voerman leidde zijn ezel langs een bergpas. Plots haalde de ezel het in zijn onnozele hoofd om zijn eigen weg te kiezen. Aan de voet van de berg zag hij zijn stal staan. De ezel wou van de berg afspringen omdat hij dacht dat dit de kortste weg naar zijn stal was. Net toen hij wilde springen, hield zijn meester hem vast bij zijn staart en probeerde hem terug te trekken. Maar de koppige ezel wou niet toegeven en trok uit alle macht naar de kant van het ravijn. “Heel goed,” zei de meester, “doe maar zoals jij het wilt, eigenzinnig beest, en let maar eens op hoe dat gaat aflopen.” Hij liet de staart los en de domme ezel viel hals over kop van de berg in de ravijn.

Moraal

Wie niet wil luisteren naar mensen die het goed menen, loopt vaak in zijn eigen ongeluk. Wie niet horen wil, moet maar voelen. Uiteindelijk werkt dat ook zo in de politiek. In een democratie krijgt het volk de leiders die het kiest en daarmee het beleid waarvoor het gekozen heeft. Of toch niet? Als de werkelijkheid een ongewenste is gebleken, of de mooie beloften misleiding, was het wel de eigen keuze om op de partijen en personen te stemmen die dat ongewenste tot stand hebben gebracht. Eigen schuld, dikke bult! Goedgelovigheid blijkt dan een groot probleem.

Velen hebben nu spijt van hun stem, uitgebracht bij de Tweede Kamer verkiezingen. Rutte bleek anders. Mevrouw Kaag bleek in haar gedrag in de minsterraad toch anders dan ze zich voor deed. Haar ‘nieuw’ leiderschap is meer haar kleding, schoen en dans keuze dan haar moreel en integer handelen. Over vier jaar zal het allemaal vergeten zijn. Of bent u dan geen onnozele ezel en luister u dan wel naar de wijze voerman?

 

Louis van der Kallen.


DE LEEUW, DE EZEL EN DE VOS

 

    


| 02-05-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De leeuw, de ezel en de vos

Een leeuw, een ezel en een vos gingen op jacht, nadat ze een bondgenootschap hadden gesloten. Nadat veel dieren gevangen waren, droeg de leeuw de ezel op de buit te verdelen. Nadat deze de vangst in drie gelijke stukken had verdeeld, spoorde hij de leeuw en de vos aan te kiezen. Toen werd de leeuw boos en at de ezel op. Daarna beval hij de vos te verdelen.

Nadat deze alles in een deel had opgestapeld, liet hij een klein stuk voor zichzelf over. De leeuw (zei) tegen hem: “Wie, o beste, leerde jou zo te verdelen?” Hij zei: “Het ongeluk van de ezel.”

Moraal

Deze fabel toont dat het ongeluk van de naasten leidt tot matigheid en bescheidenheid. Je zou er echter ook de machiavellistische les in kunnen zien, dat de koppige, domme ezel dacht dat hij van een machtige onderhandelingspartner ongestraft een evenredig deel kan opeisen, terwijl de sluwe vos rekening hield met het machtsverschil. En vervolgens dus ook niet het gewelddadige machtsmisbruik van de leeuw als reden geeft voor zijn eigen opportunisme, maar het ‘ongeluk van de ezel’, zodat hij niet alsnog de leeuw voor het hoofd stoot en wordt opgegeten.

Ook voor een gemeente (groot of klein) geldt: ken je rol en je positie. Soms moet je de grotere of sterkere iets gunnen om je eigen bescheiden deel binnen te kunnen halen. Dat geldt ook als je maar een klein partijtje bent en deel neemt onderhandelingen met een (hele) grote! De kleintjes zijn gewaarschuwd. Velen hebben de ‘samenwerking’ met bijvoorbeeld VVD mogen bekopen met verlies van eigen identiteit, herkenbaarheid en zetels!

 

Louis van der Kallen.

 


DE TROMPETTER

 

    


| 01-04-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De trompetter

Een trompetter die alarm blies, werd door de vijand gevangengenomen. Hij schreeuwde: “Mannen, dood mij niet, want dat verdien ik allerminst. Ik heb niemand van jullie gedood en mijn instrument is mijn enige wapen.” Zij reageerden naar hem: “Een reden te meer om te sterven, want jij, die zelf niet kan vechten, maakt alle anderen strijdlustig.”

Moraal

Degenen die alarm slaan of waarschuwen voor kwade zaken kunnen de ‘heren’ machthebbers zodanig irriteren dat zij de ‘waakhonden’ een kopje kleiner of monddood willen maken. Een enkele vonk kan een grote brand geven. Eén enkel woord of geschrift kan de geestdrift doen ontstaan die tot een ‘revolutie’ kan leiden. Zo kan een roepende in de woestijn de aanleiding zijn tot een tsunami van protesten. Eén pen kan een gruwelijk wapen zijn.

Het spreekwoordenboek van Harrebomée bevat in deze ook een wijsheid: “Het is geen wijsheid, tegen de heeren te schrijven, Die u uit uw land en goed kunnen verdrijven.”

Ik ben het in deze niet eens met Harrebomée. Ik hou wel van de Leijtensens, Omtzigten en Loddersens die zitten in de Haagse politieke leeuwenkuil, vol met addergebroed, schorpioenen en figuren die ik, als het donker is, niet wil tegenkomen. In die kuil vol duisternis en hellevlees zijn zij de lichtpuntjes.

 

Louis van der Kallen.