DE KIKKER EN DE OS

 

    


| 23-11-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De kikker en de os

Er was eens een kikker die een os zag. Hij wilde net zo groot zijn als de os en dus blies hij zichzelf op. Maar hij was nog steeds te klein. Hij blies zich steeds groter op tot hij uiteindelijk uit elkaar knalde.

Moraal

Zij die zich groter voor willen doen dan ze zijn, betalen een hoge prijs.

In Haarebomée zijn er heel wat wijsheden vinden over dit onderwerp:

“Als men zijn zeil te hooge stelt, Is ’t ligtlijk, dat de wind het velt.”

“Men moet niet willen vliegen, eer men slagpennen in de vleugels heeft.”

“Geen rijker man in dorp of steê, Dan die met ’t zijne leeft in vreê.”

 

Louis van der Kallen.



ZEUS EN DE MENSEN

 

    


| 21-08-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

Zeus en de mensen

Toen Zeus de mensen had geschapen, beval hij Hermes er verstand in te gieten. Hermes mat gelijke hoeveelheden af en gaf ieder zijn deel. Zo gebeurde het dat kleine mensen, door hun portie helemaal gevuld, verstandig zijn geworden, maar dat zij, die lang van stuk zijn, minder verstand hebben dan de anderen, omdat het vocht niet in het hele lichaam is doorgedrongen en zelfs niet de knieën heeft bereikt.

Moraal

Als kleintje vind ik dit een prachtige fabel. Maar hij doet sommige ‘groten’ te kort. De echte les is: onderschat de kleintjes, de nederige of de armen niet. In de kleinste potjes zit de beste zalf.

Deze zijn uit Harrebomée: “De wijsheid schuilt dikwijls onder een versleten kleed,” en “De nederigheid is zulk een schat, Dat niemand zijne waarde schat.”

 

Louis van der Kallen.



DE OUDE VROUW EN DE DOKTER

 

    


| 20-08-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De oude vrouw en de dokter

Een oude vrouw leed aan een oogziekte. Zij liet een dokter komen en regelde met hem de betaling. Iedere keer als hij haar bezocht en zij haar ogen dichthield, omdat hij er een zalfje op had gesmeerd, haalde hij één van haar meubels weg. Toen de vrouw eindelijk was genezen, was al haar huisraad verdwenen. De arts eiste de afgesproken vergoeding op, maar zij weigerde te betalen. Daarom sleepte hij haar voor het gerecht. Zij erkende dat ze een bepaald bedrag met hem was overeengekomen, maar op de voorwaarde dat hij haar gezichtsvermogen zou genezen. “Door zijn kuur”, vervolgde zij, “ben ik slechter af dan ervoor. Want destijds kon ik al mijn meubels zien staan, en nu zie ik niets meer.”

Moraal

Veel misdaden worden bedreven door lieden die niet doorhebben dat hun hebzucht hen verraadt. Het rare is dat dit niet geldt voor misdaden bedreven door politici. Kiezers hebben het niet door omdat ze keer op keer verleid worden door de ‘fantastische’ PR van de politici. Sommige zitten jaren in een kabinet, vertellen dat ze anders zijn dan het ‘zooitje’ wat er zit een maken dikke winst (5 zetels) en kunnen een vreugdedansje maken op tafel. Willen dan weer samenwerken met de ‘oude’ machthebbers (het zooitje) inclusief zij zelf en geven dan de schuld, de Zwarte Piet, (voor al wat fout ging) aan die ‘gelovigen’ die klaarblijkelijk met hun 5 zetels (toen en nu) de schuld zijn van alles wat de laatste 20 jaar fout is gegaan. Een de kiezers? Wassen hun handen in onschuld.   

 

Louis van der Kallen.



DE VOS EN DE LEEUW DIE BANG VOOR EEN MUIS WAREN

 

    


| 17-08-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vos en de leeuw die bang voor een muis waren

Een muis trippelde rond op het lichaam van een slapende leeuw. Wakker geworden draaide de leeuw zich naar alle kanten om, in de hoop zijn belager te vinden. Een vos die hem zo bezig zag, verweet hem dat hij zich als leeuw zo druk maakte om een muis. Het antwoord luidde: “Ik ben niet bang voor een muis, maar ik ben verbaasd dat iemand de moed heeft om op het lijf van een slapende leeuw rond te lopen.”

Moraal

Ook kleine zaken kunnen belangrijk zijn. Of om met Harrebomée te spreken: “Al is uw vijand maar een mier, nog acht hem als een gruwzaam dier,” of “Eene mug steekt wel eene leeuw in ’t oog.”

Brutalen hebben de halve wereld! Zo is het soms ook in de politiek. Vele partijen van nu zijn klein, soms met een enkele zetel begonnen. En sommige zijn groot begonnen, Bijvoorbeeld het CDA en beginnen nu richting het niveau van een politieke splinter af te zakken. Bij de oprichting in 1980 nog circa 162.000 leden, nu nog circa 38.000. Eens 54 leden in de Tweede Kamer nog 15 en in de laatste peilingen slechts 6. Eens een leeuw nu een piepend muisje. Zo kan de BSD of Ons Water een muis zijn of worden die leeuwen een nachtmerrie bezorgt.

 

Louis van der Kallen.



DE VOS EN DE DRUIVEN

 

    


| 10-08-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vos en de druiven

Een hongerige vos zag eens druiventrossen aan een wijnstok hangen en wilde ze pakken. Hij kon er niet bij zodat hij maar afdroop en tegen zichzelf zei: “Ze zijn vast niet rijp.”

Moraal

Soms is wat je wilt onbereikbaar. Dan zijn het – als geruststelling voor jezelf – vast de omstandigheden, nooit je eigen beperkingen. Dan zijn de druiven zuur! Zo is het soms ook met kandidaten die bij een verkiezing niet gekozen werden. Dan zijn er vele Calimero’s: “Zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk, o nee”. Het Calimerocomplex is onder politici wijd verspreid.              Het machtsdenken ook. Recent Jo Ritzen (PvdA) in de NRC op zaterdag 7 augustus 2021: “Ik pleit voor een burgerinitiatief dat een kiesdrempel afdwingt, waardoor heel kleine partijen niet meer in de Kamer kunnen komen”.

 

Louis van der Kallen.



DE VOS EN DE BOK

 

    


| 08-08-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vos en de bok

Een vos was in een put gevallen en kon er niet meer uitkomen. Later passeerde een dorstige bok de put. Hij zag de vos en vroeg of het water goed smaakte. De vos greep de gelegenheid aan en prees het water uitbundig. ”Het is heerlijk”, zei hij, “Je moet er ook in springen.” Omdat hij naar water smachtte, sprong de bok, zonder er verder over na te denken, in de put. Nadat hij zijn dorst gelest had, overlegde hij met de vos hoe ze naar boven konden komen. De vos deed een voorstel: “Ik heb een oplossing bedacht om ons hieruit te redden.” Zet jij alsjeblieft je voorhoeven tegen de wand en richt je horens op, dan klim ik op je rug. Later trek ik jou wel op.” De bok gaf maar wat graag gehoor aan dit verzoek en de vos klauterde via zijn poten op de rug, zocht vervolgens steun op de horens en belandde met een sprong op de putrand. Toen hij ervandoor wilde gaan, verweet de bok hem dat hij zich niet aan de afspraak had gehouden. Daarop draaide de vos zich om en riep: “Hé vriend, als je zoveel hersens had gehad als haren in je sik, was je pas naar beneden gesprongen als je had bedacht hoe je weer boven zou kunnen komen.”

Moraal

Bezint eer gij begint. En om met Harrebomée te spreken: Betrouw de liên, maar weet wel wiên. Dat geldt zeker ook als je (politiek) gaat samenwerken of een kandidatenlijst opstelt voor de komende raadsverkiezingen. Als de nieuwgekozenen daarna zich afsplitsen of zich aansluiten bij een andere partij en daarmee in feite kiezersbedrog plegen is het zuur voor de partij die verlaten is en voor de kiezer. Maar zeker ook slecht voor de bestuurbaarheid van de gemeente. Versplintering en kiezersbedrog is niet goed voor de kwaliteit van de besluitvorming en maakt de samenwerking er niet makkelijker op.

 

Louis van der Kallen.



DE LEEUW EN ZIJN RAADSLEDEN

 

    


| 03-08-2021 |

 

 

De leeuw en zijn raadsleden is een fabel uit Zambia in de traditie van Aesopus, een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

Lang geleden leefde er een leeuw die drie raadsleden had: een wolf, een jakhals en een raaf. Koning leeuw regeerde en jaagde, zijn raadsleden adviseerden hem en aten alles wat de leeuw hen gaf. Allemaal waren ze tevreden.

Op een dag kwam een kameel aan in het koninkrijk. Koning leeuw had nog nooit zo’n dier gezien en was nogal nieuwsgierig. “Wie ben je en wat zoek je hier vreemdeling?”, vroeg de leeuw. “Ik ben een kameel en ik zoek bescherming”, was het antwoord. De leeuw vond hem wel aardig en zei: “Blijf bij ons als een gast. Je zal hier veilig zijn.” De kameel aanvaardde de uitnodiging met plezier en bleef van toen af aan bij de leeuw. Hij was er zeer tevreden. Hij had weiden om te grazen, water om te drinken en bescherming van de sterke koning.

Maar op een dag werd de leeuw verslagen door een olifant. Gewond lag hij op de grond, hij kon zich niet meer bewegen en dus ook niet meer jagen. De raadsleden die van de leeuw afhankelijk waren voor hun voedsel, kregen honger. “Wat zullen we doen?” vroegen ze elkaar. “We zullen nooit zelf kunnen jagen”, gaapte de luie wolf. “Laten we de kameel opeten”, stelde de jakhals voor. “De koning zal dat nooit goedvinden”, zei de wolf, “de kameel was zijn gast.” – “Laat mij hem ompraten”, zei de raaf en vloog naar de koning. “Oh, machtige heerser”, sprak hij, “we zijn bezorgd om u. U eet en drinkt niets en we zijn bang dat u zo zal sterven van zwakheid”. – “Je hebt gelijk,” antwoordde de leeuw”, maar wat kan ik doen als ik zelf niet kan jagen?” – “Waarom zou je moeten jagen als een goed maal vlakbij is?”, kraaide de raaf. “Jij denkt zeker aan mijn vriend de kameel, verrader”, sprak de leeuw boos. “Wil je dat ik mijn erewoord breek?” – “U zult het niet hoeven te breken, u zult zien dat de kameel zelf zal komen om zijn eigen vlees te geven. Dan bent u vrij om hem op te eten”, antwoordde de kraai. “Nou, goed dan,” murmelde de leeuw.

De raaf vloog weg naar zijn vrienden de raadsleden en smeedde een complot. Hij vertelde hen wat ze moesten zeggen en hoe ze het moesten zeggen. Toen vroegen ze de kameel om met hen mee te gaan op bezoek bij de koning. Toen ze bij de koning waren aangekomen, nam de raaf als eerste het woord. “Oh, allermachtigste koning”, vleide hij, “Ik zie dat u zal sterven van zwakheid als u niets eet. Maar wij, uw dienaars, geven onze levens voor u. Eet mij en wordt weer sterk”. Nog voor de raaf uitgesproken was, riep de jakhals: “Nee, machtige koning, de raaf heeft maar weinig vlees onder zijn veren en het zal u niet smaken, neem mijn vlees”. Nog voor de jakhals was uitgesproken huilde de wolf: “Nee, waardevolste koning, de jakhals is niet schoon, zijn vlees zal u schaden, eet mij toch” .Maar toen begonnen de raaf en de jakhals door elkaar te schreeuwen. “Nee, nee, neem het wolvenvlees ook niet, het zal u geen goed doen”. De kameel had staan luisteren en dacht: “Dit is mijn kans om de koning mijn dankbaarheid te tonen, maar hij zal het nooit goed vinden”. Zodoende sprak de kameel tegen de koning: “Oh, heerser, als u geen wolvenvlees, ravenvlees of jakhalsvlees kunt eten, neem dan mijn vlees”.

Toen spraken de wolf, de raaf en de jakhals als één stem: “Ja koning, neem hem als maaltijd,” en ze sprongen allemaal op de kameel en verscheurden hem.

Moraal

Velen proberen de burger/kiezer met ‘schone’ woorden te verleiden tot opoffering of tot daden waar men later spijt van krijgt. Ook Harrebomée kent in dit kader enkele wijsheden.

“Bij tijds een zaak voorzien, Is ’t werk van wijze liên” en “In tijds voorzien, Baat alle liên” (Als je op tijd door hebt hoe de vork in de steel zit trap je er niet in).

“Schoone woorden zonder meenen, Die verraders u verleenen” (Vleiers hebben vaak alleen hun eigen belang voor ogen).

“Wat is ten hove ’t grootste kwaad? De pluimstrijkende vos met zijnen raad” (Vertrouw de vleiers niet, zij zijn vaak het grootste kwaad).

 

Louis van der Kallen.



DE WOLF VAN KWADE FAAM

 

    


| 28-07-2021 |

 

“De Wolf van kwade faam” is het slotgedicht van de fabel “Hof van justitie der dieren” geschreven door Émile de La Bédollière. Het is een fabel in de traditie van Aesopus een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De Wolf van kwade faam

Hoort, Gans en Vlaamse Gaai, Eend, Hen en Ekster, Hoort! Hoort, Zwart’ en Bonte Kraai, Er is een Ooi vermoord, Een gruweldaad, begaan Door ’n Wolf van kwade faam.

Hij zag haar op de hei, Hoe maakt u het, Mevrouw? Met holle stem hij zei. De Ooi te goeder trouw Zei: Goed, en gij, Meneer? Daarop stak hij haar neer!

Denkt niet dat hij ontkwam, Al riep hij ook: Ik ben Onschuldig als een Lam – Niemand geloofde hem. Nu zit hij in het cachot En wacht op het schavot.

Moraal

O Dieren die Het pad der misdaad kiest, Weet wel wat gij verliest!

Welk pad wij als partners, burgers of bestuurders kiezen is vaak bepalend welk lot of oordeel ons ten deel valt. Dus bezint eer gij begint, is voor menigeen een aanbevelingswaardig levensmotto.

 

Louis van der Kallen.



DE VOS EN DE AAP

 

    


| 25-07-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vos en de aap

Een vos en een aap waren samen op reis. Ze kregen woorden over de vraag wie van hogere komaf was? Beiden hadden een stapel argumenten. Toen ze een begraafplaats passeerden, bleef de aap staan kijken en begon te zuchten. “Wat is er?” vroeg de vos. De aap wees naar de graven en zei: “waarom zou ik niet huilen nu ik de grafstenen zie van de vrijgelatenen en slaven die mijn voorouders hebben bezeten?” “Ja, ja lieg maar raak,” zei de vos, “niemand van hen zal opstaan om je tegen te spreken.”

Moraal

Zonder de mogelijkheid tot tegenspraak is liegen en pochen makkelijk. Daarom staan verkiezingsprogramma vaak vol met mooie beloften en standpunten. Wie spreekt ze tegen en om met Harrebomée te spreken: “Die zijn woord niet houdt, heeft goed beloven.” Noch makkelijker wordt het als de mooie beloften of standpunten anoniem de wereld in zijn geslingerd.

 

Louis van der Kallen.



DE VOS ZONDER STAART

 

    


| 18-07-2021 |

 

Aesopus, vaak ook Aisopus genoemd was een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

De vos zonder staart

Een vos liep eens in een val. Na een lange en pijnlijke strijd kon hij zich losrukken maar moest daarbij zijn mooie pluimstaart achterlaten. Gedurende lange tijd bleef hij uit de buurt van andere vossen, want hij wist heel goed dat ze hem zouden uitlachen en grapjes over hem zouden maken. Maar hij vond het moeilijk om zo helemaal alleen te leven en bedacht een plan dat hem misschien uit de nood kon helpen. Hij riep een vergadering van alle vossen bijeen, zeggende dat hij iets heel belangrijks wilde vertellen aan zijn soortgenoten. Toen ze allemaal samen waren, stond de vos zonder staart recht en hield een lange toespraak over vossen die door hun staart in hun ongeluk waren gelopen. De ene was doodgebeten door honden toen hij met zijn staart kwam vast te zitten in een haag. Een andere had niet vlug genoeg kunnen weglopen omdat zijn staart teveel woog. Ook was het algemeen geweten dat de jagers vossen achterna zaten omwille van hun staart, die ze dan afsneden en bij zich droegen als jachttrofeeën. “En aldus”, besloot de vos zonder staart zijn toespraak “is het bewezen dat het voor vossen beter is wanneer ze geen staart hebben. Ik raad jullie dus aan om je staart af te snijden.” Toen zijn toespraak teneinde was stond een oude vos recht en zei glimlachend:” “Meester vos, wanneer u zo vriendelijk wilt zijn om u even om te draaien zullen wij u antwoorden.” De arme vos zonder staart draaide zich om en daarop ontstond er zulk een gejoel, gejouw en hoongelach dat hij inzag hoe nutteloos het was om andere vossen te overtuigen dat ze beter afstand deden van hun staart.

Moraal

Luister niet naar de raad van mensen die u naar beneden willen trekken tot hun niveau. Wiens brood men eet , diens woord men spreekt. Dat geldt soms ook voor de ambtelijke adviezen aan een gemeenteraad. Tot slot er ééntje van Harrebomée: “Eigenbaat, Jongen raad, Heimelijke haat, Doen ter wereld de meeste schaad.”

 

Louis van der Kallen.