DE WEG KWIJT 7

 

    


| 15-10-2021 |

 

Het lijkt een ‘The Neverending story’! Of moet de titel van dit artikel zijn; de weg nog niet gevonden! Het college is nog niet in de leerstand. De kans lijkt steeds kleiner te worden dat dit ooit zal gebeuren. Een interpellatie en een motie van ‘wantrouwen’ (net overleeft) en een motie van ‘treurnis’ hebben er niet toe geleid dat het college in de spiegel heeft leren kijken. Wie leren niet van hun fouten? Mensen die niet geleerd hebben ‘fouten’ bij hen zelf te herkennen.

Moreel gaat het college met de nieuwe begroting weer in de fout. Althans in mijn ogen. Weer wordt geld met een moreel oormerk, geld bestemd om de achterstanden en de gaten in de financiering bij de jeugdzorg weg te nemen, gebruikt om andere gemeentelijke gaten te dichten.

De ‘gaten’ bij de jeugdzorg zijn immens. Lange wachtlijsten. Jongeren met een dubbele of meervoudige diagnose komen simpel weg niet of nauwelijks aan bod. Jeugdinstellingen vallen om of dreigen om te vallen met als gevolg verstoorde behandelingen. Daarom gaan de tarieven fors omhoog. De problematiek met de jeugd is mede door de coronacrisis fors toegenomen.

Even wat cijfers over de ‘problemen’ van de jeugd in Bergen op Zoom (bron: de gemeentelijke begroting 2022, onder indicatoren) vergeleken met het Nederlands gemiddelde:

– In Bergen op Zoom, leven circa 50 % meer kinderen in een uitkeringsgezin.

– In Bergen op Zoom krijgen circa 18 % meer mensen een bijstandsuitkering.

– In Bergen op Zoom zijn hebben circa 13 % meer kinderen met jeugdhulp te maken.

– In Bergen op Zoom hebben circa 8 % meer kinderen met de jeugdbescherming te maken.

– In Bergen op Zoom hebben circa 25 % meer kinderen te maken met jeugdreclassering.

– In Bergen op Zoom verlaten circa 18 % meer kinderen voortijdig de school dus zonder startkwalificatie.

Geen cijfers om trots op te zijn.

Wat gebeurd er in Bergen op Zoom? Het college presenteert met enige trots de concept begroting voor 2022 (zij is eindelijk zwart) er ontbreken rode cijfers. Wat mij betreft is die begroting zeker zwart (van de duisternis die over de Bergse samenleving nederdaalt) en zouden de konen van de collegeleden rood moeten zijn van schaamte.

Niets van dit al. Geld niet inzetten waarvoor het gegeven wordt terwijl de wachtlijsten en wachttijden onacceptabel lang zijn en blijven. Terwijl kinderen niet de zorg en behandeling krijgen die noodzakelijk is. Tijd voor weer een motie van wantrouwen? Deze week doet de burgermeester een eerste poging tot verzoening en herstel. Herstel van wat? Vertrouwen in iets wat alleen maar meer wantrouwen en achterdocht verdient?

Waar is onze filmheld Atreyu die ons gaat redden van het ‘niets’ het duister? Dit college gaat niet voor de inhoud maar voor het geld. Ook als je arm bent gaat het uiteindelijk om de keuzes die je wel kan maken. Eén troost 16 maart komt steeds dichterbij. Dan kan de kiezer ons verlossen van het ‘Niets’.

 

Louis van der Kallen.


EENZAAM 7

 

    


| 24-05-2021 |

 

Sinds begin oktober 2020 heb ik – geïnspireerd door het boek De eenzame eeuw van Noreena Hertz met als subtitel Het herstellen van menselijk contact in een wereld die steeds verder ontrafelt – een zestal artikelen geschreven over eenzaamheid. Het lezen van het boek en het schrijven van de artikelen was voor mij ook een route naar zelfanalyse. Als mens maar ook als politicus.

Het eerste artikel was een beschrijving van de inhoud en van de eerste ervaringen met het boek. Het tweede artikel was een beschrijving van wat ik zelf in mijn leven waarnam en hoe wij bewust of onbewust stapje voor stapje, sluipenderwijs werden geïsoleerd van onze omgeving. Het derde artikel ging over de rol van de politiek in het proces van vereenzaming van ons als mensen en wat genoemd wordt de samenleving. Hoe werden wij mensen onzichtbaar? In het vierde artikel stond centraal: voelen we ons genegeerd of niet gewaardeerd? En: doe ik er toe? In het vijfde artikel werd het gebruik van ‘sociale media’ en de invloed daarvan op de eenzaamheidsgevoelens van onszelf en anderen beschreven. Het bevatte de constatering dat het gebruik van voornaamwoorden van de eerste persoon als ‘ik’, ‘mij’ en ‘mijn’ steeds vaker worden gebruikt in liedjes en dat gebruik van ‘wij’, ‘ons’ en ‘onze’ afneemt. De ‘ik-maatschappij’ is geboren! In het zesde artikel zoemde ik in op mijzelf als eenzaam mens in een wereld die steeds vreemder wordt. Een ‘Einzelgänger’, een verdwaalde bèta in een snelle, chaotische alfawereld die ervaart dat gevoelens moeilijk, zo niet beangstigend zijn. Met een manier van denken die voor mij als luddiet meer past in het pre-industriële Engeland dan in de ik-wereld van vandaag. Die aan zelfkastijding doet als hij luistert naar het Wolgalied van Lehar, een lied dat ik in mijn jeugd vele malen als zanger (in het Nederlands) en als solist op de mondharmonica of de melodica ten uitvoering bracht omdat ik mij er volledig mee vereenzelfdigde.

Ik heb iets met bepaalde vormen van muziek zoals de ouverture Der Leichte Kavallerie van Franz von Suppé waarbij ik bij een deel van het nummer het gevoel krijg deel uit te maken van ‘The Charge of the Light Brigade’, de aanval in 1853 in de Krimoorlog waarbij the Light Brigade een charge uitvoerde die volstrekt zinloos was. Een charge van Lichte Dragonders, Lansiers, Ulanen, Huzaren kortom Cavaleristen – allen te paard – die tussen rijen batterijen van kanonnen een aanval uitvoerden. Ze werden afgeslacht maar wel in een gedicht van Lord Tennyson herdacht. Met ere gevallen in de strijd. Ook met de ouverture Wilhelm Tell van Gioacchino Rossini heb ik iets, waarbij ik tegen het einde van het stuk de ‘schelm’ ben die te paard aan de jagende meute ontkwam. De eenzame dromer die in zijn eigen wereld leeft.

Ik speelde de stukken en was er een onderdeel van. Ook in mijn huidige leven ben ik soms de ‘held’ of ‘schelm’ die met ‘ere’ de strijd aangaat tegen al het onrecht. Maar zowel in het Der Leichte Kavallerie als in de ouverture Wilhelm Tell speel ik in gedachte de rol van de eenzame die strijdt tegen het onrecht en voor idealen. In de Charge of the Light Brigade-gedachte maak ik met velen en met ere deel uit van een groep van broeders en zusters (gele hesjes, vakbondsleden, anti 5G activisten) die een schijnbaar bij voorbaat te verliezen strijd aangaan. Maar een strijd die gevoerd moet worden. De offers moeten worden gebracht. Zo is het ook met het ‘linkse kamp’ in de politiek. Strijden voor rechtvaardigheid, voor een eerlijker maatschappij, voor de ‘verworpenen der aarde’.

Er zijn veel eenzamen zoals ik. De samenleving vereenzaamt. Het kan anders! Hier en daar wordt dat gezien. Zo is er in het Verenigd Koninkrijk in 2018 zelfs een Staatssecretaris voor Eenzaamheid benoemd. Het wordt ook tijd dat de politiek doorkrijgt welke oorzaken ten grondslag liggen aan de toenemende eenzaamheid. Zoals: verstedelijking, de afbraak van gemeenschappelijke voorzieningen, de flexibilisering van de arbeid, het thuiswerken, uiteraard mede als gevolg van de corona pandemie.

In het boek “De eenzame eeuw” legt schrijfster van Noreena Hertz de schuld vooral bij het sinds de jaren tachtig florerende neoliberalisme. “Het ideologische fundament van de 21ste -eeuwse eenzaamheid” noemt zij het, dat zo de nadruk legt op vrijheid (vrije keuze, vrije markten, vrij zijn van overheidsbemoeienis). Een ideologie van zelfredzaamheid en een meedogenloze competitie, die het eigenbelang plaatst boven de gemeenschap en het gemeenschappelijk belang. Volgens Noreena Hertz “ is het tijd om kapitalisme te voorzien van een dosis solidariteit”. Dit mede omdat in haar mening eenzaamheid de mens vatbaar maakt voor populisme. De mens die zich in de steek gelaten voelt, zoekt dan vaak zijn heil bij rechts-populisme.

Rechts-populistische leiders weten dat maar al te goed. Kijk naar de slogan van Trump: ’You the forgotten people. I’m not forgetting you.’ Of Salvini, die de familie centraal stelt door veel te spreken over papa en mama en keer op keer te roepen: ‘Ik zie je, ik hoor je, ik luister naar je.’ Trump suggereerde op zijn bijeenkomsten: Je kunt bij ons horen, maar dan moet ‘de ander’ buiten blijven – de asielzoekers, de immigranten, de mensen met een andere religie. Boris Johnson voerde ook een Trump-achtige campagne door te stellen op te komen voor ‘de vergeten man’.

Het kan anders. Kijk naar Jacinda Arden, de premier van Nieuw- Zeeland, die aankondigde niet langer groei en productiviteit leidend te laten zijn maar ook zachtere maatstaven als welzijn, verbondenheid en het vertrouwen in de politiek.

Ik raad iedereen het boek “De eenzame eeuw” van Noreena Hertz aan! Ontdek de eenzame samenleving waaraan ook u uw bijdrage levert. Samen kunnen we zaken veranderen zodat toekomstige generaties de woorden ‘wij’, ‘ons en ‘onze’ weer leren vaker te gebruiken en te begrijpen, en daar zelf invulling aan gaat leveren.

 

Louis van der Kallen.


GOED WOONVOORBEELD

 

    


| 15-05-2021 |

 

VNG Magazine nummer 5 (2021) trof mij de kop “Amsterdam: rol als huisvester”. Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw was het gemeenten verboden zelf sociale huurwoningen te exploiteren. Amsterdam heeft nu aangekondigd dit wel weer te gaan doen. Voor gewone Amsterdammers zijn er simpelweg te weinig woningen met een huur beneden de 750 euro. 

Terwijl (sociale) verhuurders gewoon doorgaan deze te verkopen (VVD-, lees Rijksbeleid). Vijftien jaar wachten op een betaalbare huurwoning is niet meer acceptabel. Een stad als huizenbezitter en verhuurder is een ongewone en vergaande maatregel, erkent wethouder van Ivens (SP) in een artikel in het Parool.

We spreken over een gemeentelijk woningbedrijf. Bergen op Zoom had er een en moest er wettelijk van af! Onder het parool “wonen is een grondrecht” zeg ik als geboren Rotterdammer dat niet alles wat uit Amsterdam komt slecht is. Dit is een voorbeeld dat navolging verdient. Is Ivens de nieuwe Floor Wibaut? Moet ik dan maar de rol pakken van Jan Schaefer (ook al een Amsterdammer)?  Want ook in Bergs gelul kan je immers niet wonen! Het moet niet gekker worden!

 

Louis van der Kallen.


TEKST VAN DE INTERNATIONALE

 

 

Nederlandse vertaling van Henriette Roland Holst (1899).

De originele Franse tekst is van de Franse communard Eugène Pottier uit 1871.

 

Ontwaakt! verworpenen der Aarde

Ontwaakt! verdoemd in hong‘ren sfeer

Reed‘lijk willen stroomt over de Aarde

en die stroom rijst al meer en meer

Sterft, gij oude vormen en gedachten

Slaaf geboor‘nen, ontwaakt! ontwaakt!

De wereld steunt op nieuwe krachten

begeerte heeft ons aangeraakt

 

Makkers! ten laatste male

tot de strijd ons geschaard

en de Internationale

zal morgen heersen op Aard‘

 

De staat verdrukt; de wet is logen

de rijkaard leeft zelfzuchtig voort

Tot ‘t merg wordt d‘arme uitgezogen

en zijn recht is een ijdel woord

Wij zijn ‘t moe naar and‘rer wil te leven

Broeders! hoort hoe gelijkheid spreekt:

Geen recht waar plicht is opgeheven

geen plicht leert zij waar recht ontbreekt

 

Makkers! ten laatste male

tot de strijd ons geschaard

en de Internationale

zal morgen heersen op Aard‘

 

De heersers door duivelse listen

bedwelmen ons met bloed‘gen damp

Broeders! strijdt niet meer voor and‘rer twisten

breekt de rijen hier is uw kamp

Gij die ons tot helden wilt maken

o! Barbaren denkt wat gij doet

Wij hebben waap‘nen hen te raken,

die dorstig schijnen naar ons bloed

 

Makkers! ten laatste male

tot de strijd ons geschaard

en de Internationale

zal morgen heersen op Aard‘

SITE VERNIEUWING

 

   


| mededeling | 29-12-2019 |

Met terugwerkende kracht zal het archief ook in deze nieuwe lay-out aangepast worden. Aangezien het een aantalartikelen zijn zal dit enkele maanden duren.

Ook de overige sites van Louis van der Kallen gaan de aankomende tijd in de stijgers. Over het algemeen kunt u ze blijven gebruiken tijdens de aanpassingen. Af en toe kan de site een minuut onbereikbaar zijn, als alles goed gaat.


   

DE BELASTINGEN EN KLAAS VAAK

 

| 05-08-2019 | 16:15 uur |


 

| DE ‘HEILIGE’ BEDRIJVEN |

 

 

KLAAS VAAKDe afgelopen jaren heb ik met regelmaat geschreven over de overheid en, in relatie daarmee, over belastingen. Er was een tijd dat het betalen van belasting werd gezien als een uiting van burgerschap. De burger betaalde aan de overheid en de burger kreeg er overheidsdiensten zoals veiligheid, WW, AOW, onderwijs, infrastructuur, rechtspraak enz. voor terug. Je maakte deel uit van een samenleving en je droeg naar draagkracht bij aan de instandhouding van die samenleving middels belastingbetaling. De structuur van de samenleving werd ook ondersteund door de lokale elite. De leiders van grotere familiebedrijven die in de lokale politiek en in de kerkgemeenschappen de leiding namen. De globalisering en de opschaling naar steeds grotere multinationals heeft de top van die bedrijven vervreemd van het lokale. Ze zijn het nemen van de verantwoordelijkheid van en voor de ‘eigen’ samenleving ontstegen.

De grotere bedrijven zijn losgezongen van de landen van oorsprong. Zo lieten De Panama Papers zien (in 2015) dat veel bedrijven en particulieren belasting ontwijking tot een ‘kunst’ hebben verheven. In een artikel over vertrouwen schreef ik in 2016: “Er is veel verrot in de wereld. Wat moreel verantwoord is, lijkt niet de norm. De norm lijkt: wat niet bij wet verboden is, mag en is dus moreel verantwoord. Sterker nog, het wordt professioneel gevonden als banken, accountants, verzekeringsmaatschappijen, bedrijven etc. er aan meewerken om de winst te maximaliseren. Belasting betalen lijkt voor ‘de dommen’. Alleen zij die niet kunnen vluchten betalen de hoofdprijs. Voor mij is helder dat belasting betalen hoort op de plek waar je woont en/of werkt. Kortom waar je van de geneugten (gezondheidszorg, infrastructuur, vrijheid, veiligheid, enz. ) geniet die de overheid je levert. Zelfs een raadsheer, die deel uitmaakte van de belastingkamer van de Hoge Raad, wist via Panama zijn vermogen buiten de ogen van de belastingdienst te houden. Nu een deel van de wereldboekhouding van belastingontwijkers openbaar is geworden, blijkt hoe verrot het systeem is dat zelfs in een eerbiedwaardig instituut als de Hoge Raad, dat boven iedere twijfel verheven dient te zijn, rotte appels kunnen zitten.”

Bekijken we de ontwikkeling van de belastingtarieven dan valt op dat deze voor bedrijven (winstbelasting/ vennootschapsbelasting) sinds 1940 gedaald is van 30% naar 19% en 25% nu, terwijl deze regering voornemens is deze verder te verlagen naar 15% en 20,5%. Ter vergelijking: in België is op dit moment de hoogste schijf 34,5%. De dividendbelasting was in 2006 nog 25 %, nu 15% en het voorstel was deze maar helemaal af te schaffen. Ook wordt steeds duidelijker dat met name multinationals meesters zijn geworden in het vermijden van belastingen. In Frankrijk en in Nederland is er de afgelopen jaren een forse vermindering geweest van de fiscale solidariteit. De tarieven van de grootverdieners daalden en die van de kleinverdieners niet. In 1970 was het hoogste tarief voor de inkomstenbelasting in Nederland 72%. Nu is dat 51,75% en deze regering is voornemens dat verder te verlagen naar 49,5%. Die daling is al fors.

Een groot deel van de zogenaamde belastingverlagingen van de Rijksoverheid zijn slechts verschuivingen. De inkomstenbelastingtarieven zijn deels gedaald maar die belastingen zijn voor een groot deel op een andere wijze, en vaak door anderen dan overheden, van de burger geïnd. Zo gingen de winkeliers door de BTW verhogingen steeds meer geld van ons burgers ophalen voor de overheid. De Shell’s en de Total’s van deze wereld sluisden ook steeds meer accijnzen door naar de rijksoverheid. Zo ook de Essent’s en de Eneco’s van deze wereld die steeds meer energiebelasting van ons zijn gaan innen voor de geldhonger van de rijksoverheid. Zo lijkt het alsof de belastingdienst steeds aardiger voor ons werd, terwijl alleen de route waarlangs geïnd werd slechts wijzigde.
Zo is het ook met een aantal privatiseringen/liberaliseringen gegaan. Neem het oude ziekenfonds. Ooit werd de premie naar draagkracht geheven door de belastingdienst. Alleen de rijken waren particulier verzekerd. Nu doen de particuliere fondsen dat en worden de bestuurders rijkelijk betaald. Daalden de gemiddelde premies zoals beloofd door de politici in Den Haag? Natuurlijk niet. De voorzieningen daalden wel en de premies stegen stevig.

Sinds de ideologische veren nu zo’n 25 jaar geleden door de politiek zijn afgeschut, is de politiek verworden tot een managementstructuur gedreven door geld. Weg zijn zowel de idealen als de maatschappijvisies gericht op een betere toekomst. Geen wonder dat de kiezer zich keer op keer laat verleiden tot een keuze voor de meest biedende of zich richt tot de volksmenners en de mooipraters.

Ik wijs de dames en heren politici, die denken dat het ‘moderne’ politieke bedrijf wel vaart bij het verrijken van hun sponsoren en ‘het volk’ er is om uit te knijpen, nog eens op mijn artikel met de kop: “Tijden van oproer”. Het wordt tijd dat de zandstrooiers in Den Haag hun Klaas Vaak gedrag aanpassen en weer ideologische veren aantrekken. Het mogen Ludditische veren zijn.

Tot slot, ter overweging, een stukje tekst van Bas Jacobs uit een zaterdag editie van De NRC uit april 2015, die mij uit het hart gegrepen is: “Alleen een liberale renaissance kan het kapitalisme redden van de kapitalisten. Die renaissance zal alleen niet komen van mensen die zichzelf nu ‘liberaal’ noemen. Zij zijn verworden tot mercantilisten die eerlijke concurrentie en vrijhandel om zeep helpen. Ze stichten belastingparadijzen en steunen dictators. Zij zijn de buikspreekpoppen van een financiële sector die winsten privatiseert en verliezen socialiseert. Ze incasseren grootschalige staatssubsidies op hun vermogensopbouw via pensioenen en huizen. … alleen het kapitalisme biedt mensen hoop op een vrij leven en voorspoed. Onder één voorwaarde: iedereen zal moeten delen in de vruchten van economische vooruitgang. Maar door het uitvretersgedrag van een groep financieel-economische oligarchen erodeert langzaam het politiek draagvlak onder ons kapitalistische bestel.” Iets om over na te denken! Anders wacht uiteindelijk niets anders dan het oproer. Het sprookje van Klaas Vaak verliest echt een keer zijn kracht!

 

Louis van der Kallen

 

 


5G EN STRALING

 


| jaar 2 | nr. 005 | 30-07-2019 |

 

| STRALING |

(geluid aanzetten in video).

Kijkt u naar een filmpje met Ankie Withagen en Louis van der Kallen. De vraagtekens rondom het nieuwe supersnelle 5G internet (of things) netwerk.

 

 


 

 

RERUM NOVARUM

 

| 25-06-2019 | 15:10 uur |


 

|  EEN TIP VOOR MARK RUTTE |

 

In december 2018 en januari 2019 schreef ik een viertal artikelen over de sociale onvrede, waar de ‘gele hesjes’ een uitingsvorm van is. Sommigen schijnen te denken, dat het allemaal nieuw is wat er gebeurd. Was het maar waar. Het is veel erger; de geschiedenis herhaalt zich en de politici van nu blijken niets geleerd te hebben van de geschiedenis. De globalisering/flexibilisering is slechts een nieuwe vorm van de ongebreidelde verrijking van een kleine groep. Voor de Franse revolutie was het de adel. In de tweede helft van de negentiende eeuw waren het de machtige industriëlen die zich, middels monopolies, ten koste van de massa’s verrijkte. Nu het financiële grootkapitaal en de eigenaren van de Techreuzen. Acht personen, die de helft van het wereldkapitaal bezitten/controleren, zijn een ongeëvenaarde concentratie van macht en welvaart. Het is een gotspe.

In 1891 bracht Paus Leo XIII zijn encycliek Rerum Novarum uit. De Paus ging in de encycliek in op de slechte mensonwaardige situatie van de arbeidersklasse. Hij pleitte voor een rechtvaardig loon en solidariteit met de zwakkeren en hij uitte stevige kritiek op het ongebreideld kapitalisme van die dagen. De laisser-faire (de vrijhandel), gepromoot door het liberale beleid van vele decennia, was in zijn ogen de oorzaak van de verpaupering van de massa’s aan het einde van de negentiende eeuw. Kortom, Paus Leo zijn pleidooi was er één voor menswaardigheid. De Rerum Novarum is na bijna 130 jaar nog steeds het lezen waard en helaas weer/nog actueel! Misschien, heel misschien, heeft Paus Leo Rutte wel geïnspireerd tot zijn ‘steen in de vijver’ suggestie voor een hoger loon.

In een eerder artikel met de titel ”Moreel leiderschap gevraagd”, ging ik al op zoek naar moreel leiderschap. In dat kader kwam ik ‘’The Second Mountain: The Quest for a Moral life’’ van de hand van David Brooks tegen. Voor mij is het boek een zoektocht naar geloof, integriteit, bescheidenheid, tevredenheid en waarheden.
Hoewel David Brooks in mijn ogen van stevig rechtse huize is, ben ik geneigd zijn zoektocht te omarmen. Misschien kan Rutte zijn partijgenoten het boek als vakantielectuur aanbevelen.

In mijn hoofd leeft nog steeds de vraag, waarmee ik in mijn laatste artikel over de ‘gele hesjes’ afsloot (Tijden van oproer); “Waar zijn de staatslieden en politici met voldoende gezag en autoriteit, die wel in staat zijn om, middels een dialoog, het vertrouwen te krijgen en samen met de ‘gele hesjes’ willen bouwen aan een rechtvaardiger wereld, te beginnen in Nederland en Europa?” Ik wacht nog op een antwoord.

 

Louis van der Kallen

 

 


ONEERLIJKHEID IN HET SPECIAAL ONDERWIJS OP KOMST?

 


| jaar 2 | nr. 003 | 15-02-2019 |

 

(geluid aanzetten in video).

Veel oneerlijker kan ik het ook niet verzinnen. Volgt uw kind speciaal onderwijs, of werkt u in dit onderwijs? Dit filmpje treft u, mocht u niet in de randstad wonen en/ of werken, dan extra hard. 20 maart kunt u afrekenen met dit asociale beleid!
 

Google Maps locatie