DE RAAD DER RATTEN

 

    


| 04-03-2021 |

 

De raad der ratten is een Jean de La Fontaine fabel in de traditie van Aesopus een Griekse dichter (ca. 620-560 v.Chr.) die bekendheid verwierf door zijn fabels (verhalen) waarin dieren zich gedragen als mensen (personificatie). Het gaat daarbij vooral om de moraal van het verhaal.

Een kater, Rodilardus heette hij, was zeer berucht.

Hem kon geen rat meer zien

of die sloeg voor hem op de vlucht.

Hij had er zoveel koud gemaakt,

De kop en poten afgekraakt,

Dat zij die overleefden bleven beven in hun hol.

Zij hadden niet veel eten, waren van de honger dol.

Voor hen was Rodilardus niet zo maar een nare kater.

Nee, voor dit arme rattenvolk was hij zowaar een sater!

Toen kwam de tijd dat hij hoog en ver over daken liep

En krols miauwend lief naar een van zijn vriendinnen riep.

Terwijl hij heel het weekend lang zijn dame bleef versieren,

Hielden de ratten de synode der bedreigde dieren.

Althans, wat ervan overbleef kwam samen in een hoek.

De deken van de ratten zei: “Wij zijn misschien niet kloek,

Maar slim; dus moeten wij de kater straks de bel aanbinden.

Zo kunnen wij als hij op jacht gaat

snel een schuilplaats vinden.”

Een ieder vond: “De deken is geniaal, hij weet het wel.

Maar het probleem is: wie van ons bevestigt deze bel?”

De ene zei: “Mij niet gezien, ik ga er niet naar toe.”

De andere: “Ik durf niet meer, ik ben te traag en moe.”

Zo kropen zij weer in hun hol en werd er niets gedaan.

Zo heb ik menige synode ook uiteen zien gaan,

Synoden niet van ratten, maar van herders van de kerk,

van monseigneurs, en ook daar is de vraag:

“Wie doet het werk?”

Moraal

Waartoe dient goede raad?

Het hof heeft raadgevers met hopen.

Maar mannen van de daad,

Die zie je echt zo dik niet lopen.

In de politiek zie ik veel mannen en vrouwen van het woord en weinig, zo niet geen, van de daad.

 

Louis van der Kallen.

 

Foto gemaakt door: FaceMePLS


Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.